|
Wpisany przez red@ktor
|
|
środa, 28 stycznia 2009 14:24 |
23.01.2009, biblioteka poetów ostródzkich
Metafizyka. Czym jest? Chcąc zrozumieć jej złudny, ale i piękny charakter, warto rozmawiać z kobietami. Jak powiedział mój dawny przyjaciel, kobiety to najwięksi filozofowie. Sokrates osiągnął tyle, co osiągnął (tak wiele w dziejach myśli ludzkiej) dzięki swojej żonie. Co ciekawe, mimo że kobiety są mistrzami metafizyki (a metafizyka to, jak pamiętamy, obietnica własnego przebóstwienia), i mimo że ta metafizyka unicestwia sama siebie, jak wykazał Sartre - to grzech pierwszej kobiety staje się wyzwoleniem dzięki kobiecie ostatniej. Na szczęście z wiekiem rodzi się względny spokój i niezależność od atrakcji metafizyki. Człowiek zaczyna robić swoje, przestaje chodzić do bibliotek, a na imprezach, gdzie kwitnie próżność, siada gdzieś w tylnych rzędach, ciesząc się ze swojej towarzyskiej nieatrakcyjności.
|
|
|
Wpisany przez red@ktor
|
|
poniedziałek, 10 listopada 2008 13:47 |
biblioteka poetów ostródzkich, 10 listopad 2008
W dzisiejszym eseju pragnąłbym zastanowić się nad tym, jaka może być realna alternatywa dla absolutu, którego nie da się urzeczywistnić, a do którego człowiek dąży. Nie znaczy to oczywiście, że absolut nie istnieje, ale jedynie, że metafizyka, która stanowi o treści naszego myślenia (będziecie jak bogowie) skazana jest na porażkę. Nie chciałbym jednak być podejrzewany o to, że rozwijam treść filozofii Sartre'a - bo jego myślenie było osadzone w metafizyce, ale nie wykraczało poza nią. Transcendencja, która jest takim wykroczeniem, umożliwia dotarcie do myślenia jako myślenia, czyli refleksji nie osadzonej w żadnej z wartości. Wartością, która człowieka satysfakcjonuje jest zazwyczaj on sam, człowiek przebóstwiony (ekspert). Ale jeżeli nie ma wartości, to nie ma też eksperta. Innymi słowy, nie ma odpowiedzi, nie ma podstawy. Pozostaje myślenie będące ciągłym pytaniem, czyli nieustannym myśleniem, dla którego odpowiedź stanowi zakończenie rozważań. Ja zaś ze skromnością stwierdzam, że takiej odpowiedzi nie znalazłem - i dlatego myślę, pytam, badam. Jedna z osób czytając moją pierwszą książkę stwierdziła: "Czegoś mi w niej brakuje. Rozwijasz treść, ale nie dajesz odpowiedzi". No tak, ale - czyż nie takie było moje zamierzenie? Eksperci chcą nas pouczać i idziemy szukać do nich rady; dla mnie tymczasem mądrością było zachowanie mnicha zen, który wygonił swojego ucznia, mówiąc, że nie ma mu nic do przekazania(...)
|
|
Wpisany przez red@ktor
|
|
piątek, 31 października 2008 11:44 |
biblioteka poetów ostródzkich, 31 październik 2008
 Mamy jesień. Mimowolnie chciałoby się podsumować myśli powstałe wiosną a kontynuowane latem. Tymczasem przychodzi jedynie nicość, brak jakiegokolwiek oparcia w rzeczach, ludziach, zdarzeniach. Wartości upadają, idee upadają razem z metafizyką. Ale może i dobrze; podstawowym założeniem metafizyki jest obietnica "będziecie jak bogowie" - czyli możliwość poznania tego, co nie przemija, a co nas czyniłoby sprawcami własnego istnienia. Tymczasem warto przypomnieć, że klasycznej metafizyki nie ma już w myśli ludzkiej od dawna; mało kto jeszcze wierzy w prawdę, z którą nie dałoby się dyskutować. Sartre (ostatni metafizyk), a jeszcze wcześniej egzystencjaliści, zapoczątkowali współczesną myśl relatywistyczną, której ostatecznym owocem jest postmodernizm.
|
|
Więcej…
|
|
Wpisany przez red@ktor
|
|
sobota, 11 października 2008 00:55 |
|
Czasami ktoś ucina dyskusję mówiąc (o poezji), że "Twardowski pisał przecież..." lub (dyskutując o nauce), że "zdaniem Einsteina..." itd. Niekiedy rozmowa kończy się tym, że któryś ze współrozmówców (najczęściej kobieta) stwierdza, że "ja mam swoją rację, ty masz swoją rację, w życiu występuje różnorodność". No cóż, zauważmy, że teorii Einsteina nie podważono, ale to tylko dlatego, że nie narodził się nikt inteligentniejszy od twórcy teorii względności. Gdyby ktoś posiadał potężniejszy intelekt, Einstein odszedłby do lamusa. Natomiast co do myśli, że każdy ma swoją rację, to jest to twierdzenie metafizyczne. A metafizyka prędzej czy później prowadzi do sprzeczności (stwierdzeń próbujących wyobraźnią zastąpić rzeczywistość), i na dodatek jest czymś w rodzaju kantu ("będziecie jak bogowie"). A świat istnieje niezależnie od naszych dyskusji (transcendencja). Tekst pochodzi ze strony: biblioteka poetów ostródzkich.
|
|
Wpisany przez Rafał Niezgódka
|
|
czwartek, 26 czerwca 2008 00:50 |
Wszyscy filozofowie, których nie ma w Ostródzie wielu, a i ja sam znam tylko jednego - lub przynajmniej wydaje mi się, że go znam (tzn. samego siebie); wszyscy więc filozofowie zmagają się od lat z postawionym przez Kanta problemem niemożności naukowej metafizyki. Myśliciel z Królewca stwierdził bowiem (a mógł sądzić, że ma rację - bo nie miał żony...), że metafizyka jako taka wykracza poza byt zastany w stronę tego, co absolutne. To jednak, co absolutne, jest nam niedostępne (tzw. Ding an sich - rzeczy same w sobie). Na dodatek te słowa skomentował pewien mój kolega z dawnych lat (z tzw. artystycznego podziemia), że niemożliwość metafizyki naukowej ma wymiar prostszy i wcale nie tak skomplikowany jak u Immanuela Kanta, który za swoje pomysły brał na dodatek pieniążki... Otóż ów kolega stwierdził: "Wiesz, jeden powie, że wszystko (rzeczywistość) jest kawałkiem nogi pieska rasy chow - chow, a przyjdzie inny i stwierdzi, że wszystko jest gilem. Każdy powie tak, jak sądzi i będzie dalej tak, jak było, że wszyscy chcą jak najlepiej, a wychodzi jak zawsze". Tyle mój dawny kolega - który podobnie jak Kant i podobnie jak moja koleżanka (mimo że o niej nie wspomniałem) mają całkowitą rację. Ale nie byłbym sobą, gdybym nie dorzucił od siebie trzech groszy. Nieistotnych z pozoru, mało znaczących, ale wartych refleksji.
|
|
Więcej…
|
|
|
Twórczość literacka 
