Ostródzki Serwis Kulturalny

Urodziłaś się na południu Polski, co spowodowało, że znalazłaś się w Ostródzie?

- Urodziłam się i wychowałam w mieście, w Rzeszowie, tam też skończyłam studia pedagogiczne, grałam w teatrze amatorskim i tam powstawały pierwsze moje utwory.
A do Ostródy sprowadziła mnie...oczywiście miłość.
Jak to często bywa szereg niezwykłych zrządzeń losu zetknął mnie - dziewczynę z Rzeszowa z moim mężem. Myślę, że był to swego rodzaju milowy krok, który przeniósł mnie z lat szczenięcych w dorosłość. Dużą rolę odegrała tu moja decyzja o zrobieniu kursu hipoterapii, to tam poznałam moich przyjaciół „koniarzy” a później także mojego męża.

Piszesz wierszem i prozą, co Cię inspiruje?

- Myśl o pisaniu najpierw poezji, a później prozy i prozy poetyckiej, tkwiła we mnie od zawsze. Odkąd pamiętam zawsze miałam swoje tajne notatniki, pamiętniki, gdzie zapisywałam pierwsze dziecinne wiersze i opowiadania. Z biegiem czasu potrzeba tworzenia gwałtownie we mnie narastała, wstąpiłam do koła młodych przy Związku Literatów Polskich w Rzeszowie, gdzie poznałam zarówno znanych i doświadczonych twórców, jak i mnie podobnych nowicjuszy. Tam doskonaliłam warsztat...

Twoja praca zaowocowała tomikiem, który otrzymał dwie nagrody?

- Tak,„Platonika”, to zbiorek 30 wierszy, za który otrzymałam nagrodę Młodych Talentów od Prezydenta Miasta Rzeszowa oraz nagrodę Gwoździa, za najciekawszy debiut książkowy.

Prozę zaczęłaś tworzyć tutaj, w Ostródzie?

- To prawda. Ogromna, przygniatająca mnie tęsknota za rodzinnymi stronami, bolesne zderzenie kultur i pełne rozczarowań pierwsze kroki w samodzielną przyszłość - wszystko to w żaden sposób nie mogło pomieścić się w wierszach.

Czym się zajmujesz na codzień?

- Teraz hoduję konie, gospodaruję, prowadzę zajęcia hipoterapeutyczne i jeździeckie.

A twórczość, gdzie jest jej miejsce w Twoim życiu?

- Nadal zdarza mi się pisać, częściej jednak w całym tym „agrobiznesowym” zamieszaniu trwam bezowocnie oczekując na muzę. Gdy muza zjawia się nareszcie, siadam do pisania. W mojej poezji i prozie jednak wciąż przewija się motyw koni: koń jako sposób na życie, koń jako diabeł, piekielna furia, a także koń jako opiekun, pocieszyciel, byt najwierniejszy i najbliższy mojemu.

Skąd się wzięło zainteresowanie hipoterapią?

- Konie były w moim życiu od zawsze - taka rodzinna tradycja - ale również sporo czasu i uwagi poświęcałam zawsze moim niepełnosprawnym przyjaciołom, najpierw jako wolontariuszka a później terapeutka... i tak te dwie przyjaźnie jakoś się połączyły czyniąc mnie hipoterapeutką.
Hipoterapia to znakomita forma pomocy w takich schorzeniach jak dziecięce porażenie mózgowe, upośledzenie umysłowe, uszkodzenia analizatorów, choroby genetyczne, zaburzenia emocjonalne, nerwice i wiele innych. Dzięki zajęciom prowadzonym z udziałem konia pacjent może opanować wiele umiejętności i pojęć, ale przede wszystkim jest to nieuciążliwa i bezbolesna rehabilitacja (jakże różna od tej prowadzonej w szpitalach i przychodniach), zajmująca i efektywna terapia oraz znakomita zabawa i relaks. Mogłabym o tym mówić wiele i długo ale myślę, iż wystarczy zachęcić osoby zainteresowane tematem do kontaktu ze mną drogą mailową na Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. lub na moją stronę internetową www.lasaria.pl. Jest to strona w całości poświęcona mojej działalności hipoterapeutycznej.

Jakie masz marzenia, plany na przyszłość?

- Od czerwca tego roku przestałam być terapeutą „najemnym” i rozpoczęłam przygodę z hipoterapią na własną rękę, w stajni, w Rusi Małej koło Ostródy. To ciche spokojne i malownicze miejsce, wymarzone do zajęć terapeutycznych. Będą się one odbywać w tym właśnie miejscu przez co najmniej 12 miesięcy. Ponieważ w stajni, w Rusi Małej, jesteśmy wraz z przyjaciółmi i końmi tylko rezydentami, marzy mi się w przyszłości stworzenie własnego ośrodka hipoterapii, przy własnym gospodarstwie, oraz budowa krytej hali, na której zajęcia mogłyby się odbywać w każdych warunkach pogodowych. Na dzień dzisiejszy zarówno gospodarstwo jak i własny ośrodek hipoterapii, są jedynie rysunkami w projektach i wciąż coś staje na drodze odwlekając marzenia w czasie o kolejny rok. Zawsze jednak gdy ogarniają mnie złe emocje, zwątpienie lub żal, że inni dostali od losu więcej niż ja a ich marzenia spełniły się gładko i szybko podczas gdy ja wciąż nie mogę uwolnić się od swoich diabłów, powtarzam w myślach jak mantrę słowa św. Jana od Krzyża:
„Aby dojść do tego, by być wszystkim, nie staraj się być czymś w niczym”
Ta myśl zawsze motywuje mnie do dalszej pracy nad sobą i nie pozwala zapomnieć, ze bezpardonowe i bezmyślne dążenie do celów, po to tylko by zaimponować innym, nie prowadzi do niczego więcej jak tylko do stania się takim jak wszyscy, jednym z wielu, nikim.

Co jest dla Ciebie ważniejsze: twórczość czy hipoterapia?

- Nie da się na to pytanie odpowiedzieć, bo te dwie pozornie różne rzeczy mają swój wspólny mianownik: twórczość jest moją terapią, a podczas zajęć hipoterapii prowadzonych przeze mnie dla innych, staję się sprawczynią wspaniałych emocji, wybuchów radości, gestów przyjaźni, nowych niezwykłych doświadczeń – a to niemal poezja.

Dziękuję za rozmowę.

Ala Pisarska – 05.07. 2008r

Komentarze

Dodaj nowy

Napisz komentarz

Nick: E-mail:   Tytuł:   Proszę wpisać kod antyspamowy widoczny na obrazku.

Powered by !JoomlaComment 3.25

3.25 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."